Ne olurdu kokunun da fotoğrafı olsaydı Sesin fotoğrafı. Boşluğun fotoğrafı.
Parmak uçlarındaki karıncanın Ruhtaki üşümenin...
Ölüm kimseyi bu kadar yalnız bırakmazdı.
@Derinhatun86 Herşeyden önce sevdiklerimiz yanımızda kalsa ne anıya ihtiyaç duyarız ne'de kokuya diye düşünüyorum.Vakitsiz giden sevdiklerimiz için tabiki sizinle aynı fikirdeyim bu arada.
İnsan kendini ihmal edince, çoğu şey eksik kalıyor.Ne kadar çabalarsa çabalasın, başarsa da huzursuz hissediyor .Çünkü kendi kalbini unuttuğu için içi hep yarım kalıyor.
İnsan, nefes aldığı sürece sürekli yanlışlar yapar.Tanımadan yanlış kişileri hayatına alır, tanıdığını sandığı kişiyi de aslında hiç tanımadığını anlar. Yapmayacağı hataları yapar, istemediği şeyleri yapmak zorunda kalır...