Öyle durgun bir hayat yaşıyorum ki! Bu acıklı yalnızlıklar bomboş bir katışıksızlıktan başka şey vermez bana
Sayfa 51
Geriye dönmek elimden gelmiyordu. Bir plağın geri dönememesi gibi
Sayfa 45
Topluluk içinde yaşayanlar, kendilerini, arkadaşlarına nasıl görünüyorlarsa aynalarda tıpkı öyle görmeyi öğrenmişlerdir. Benim arkadaşım yok. Tenimin bunca çıplak olması acaba bu yüzden mi?
Bu kadar ben olma be adam
Bazen yaşamı ciddiye alır gibi oluyordum. Ama ciddi şeyin kendisinin boşluğu çabucak gözüme çarpıyor ve elimden geldiği kadar rolümü oynamaya devam ediyordum yalnızca.
Azgın bir nehrin akıntısına kapılarak sürüklenmekte olan bir insanın tam o sırada, "Sürükleniyorum!" diye düşünmesi kendisine ne kadar yarar sağlar.
Remzi Kitabevi
