Bazen hayat oldukça karmaşık ve anlaşılmaz bir hale geldiğinde o küçük kumaş parçasını düşünürüm. Gözlerimi kapatmaya ve diğer kısmını göremesem de, gördüğüm taraf çirkin, çamurlu olsada bütün o düğümlerden, gevşek iplik parçalarından örülmüş bir şaheser olduğuna inanmaya çalışırım. Kötü bir şeyin bir güzellik doğurabileceğine ve ne olduğunu görebileceğim bir zaman olduğuna inanmaya çalışırım.
Ne kadar kötü olursa olsun yine de önümüze bakıp ilerlemeye çalışmalıyız, sevmeliyiz, umut etmeliyiz, olduğumuz maceranın amacı konusunda bir inancımız olmalı. Ve belki de daha çok kırıkları olanlar için ışığın daha çok parladığını inanmayı denemek zorundayız.
"Günü gününde yaşayalım ve sonra neler olacağına bakalım, olur mu? Şu anda boğuluyormuşsun gibi hissediyorsun çünkü hepsini bir anda düşünüyorsun. Hadi bunu yavaş yavaş halletmeye çalışalım."