Şiir azıcık aklî, daha çok kalbî bir eylemdir. Şairin kastı konuşulduğunda birazcık aklı, daha çok ruhu konuşuluyor demektir. “El-
ma’nâ fî batni’ş-şâir.” der Araplar. Yani kasd-ı mahsusa şairin bâtınında, derûnunda, hasılı; ruhundadır. Ruh ise sırdır, akıl onu anlayamaz, kısırdır. Onun için; şiiri ruh anlar, akıl ise belki ve ancak yorumlar. Şiir, aklî düşüncenin kalbî idrake evirilmesidir. Şiir, aklın devrilmesi, kalbin anlamı devralmasıdır. Aslında muamma olan; sözdeki şiir değil, ruhtaki şuurdur. Kapalı olan, lafız değil ruhtur.