Ruh dengem dilimin tetiğini bozuyordu. Susmuştum.
Artik yalnızca "Hu!" deyip başka bir şey dememe vaktiydi...Yaratılanı Yaratandan ötürü sevme vaktiydi.
Yüzü gözümün önünden hiç gitmedi. Dünyada ondan başka kimim vardı? Elbette annemi de özlüyordum ama babam her şeyimdi.
Babama o günkü kadar muhtaç olduğum bir an olmamıştı...