Her zaman aynı insanları görürsek onları yaşamımızın bir parçası saymaya başlarız.
Yaşamımızın bir parçası saydıkça da onlar bizim yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar,canları sıkılır çünkü herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır.
Ne var ki hiç kimse kendisinin kendi hayatını nasıl yaşaması gerektiğini kesinlikle bilmez.
Ve kalbim onlar olmadan atamayacakmış gibi geliyor.Eğer ölecek olursam ve bu çemberin dışına çıkarsam,yokluğumu hissederler mi?Ya da ne kadar süreyle bunu hissederler?Kaç gün? İnsanoğlu böyle geçicidir.Kendi varlığına en çok inandığı,sevdiklerinin anılarında ve kalplerinde derin izler bıraktığını sandığı yerlerde bile,hızla silinip gider.