Ve ben ‘O’nu düşünüyordum. Kahkahalarını,
konuşmalarını. Dışardaki cırcırböcekleri bile sakalının çıkardığı hırt hırt sesini taklit ediyorlardı. Onu düşünmekten kendimi alamıyordum. Şimdi
acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla
kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi
gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir
yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
72: Şüphesiz biz emâneti göklere, yere ve dağlara arz ettik de onlar onu yüklenmekten çekindiler ve onun sorumluluğunu yerine getirememekten korktular. Ne var ki, onu insan yüklendi. Bunca kabiliyet ve nimetlerle donatıldığı halde yüklendiği emânetin hakkını veremeyen insan ne kadar zâlim, ne kadar câhildir.
Ahzab suresi 72.ayeti