suedanuryazıcı
@____okuryazar
Olmaz olmaz deme; olmaz, olmaz!
16 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Yıllarca “kötü öğrenci yoktur, metod hatası vardır.” kuramını bilmeden, hatayı ve eksikliği salt kendimizde arayarak dil öğrenmeye karşı bir önyargı, beraberinde strese bağlı bir gerginlik geliştirmişiz. Oysa bu kitapla beraber öğreneceğimiz ezcümle hakikat her mevzuda yakalayacağımız başarı; mutluluk, huzur ve saadet ile elde edilendir. Elbette elleri cebinde de değil.
Eser, insanlara dil öğrenme yolculuklarında rehberlik yapan kendisi de 12 dil bilen poliglot ve aynı zamanda birçok alanda başarı göstermiş Semih Uçar Hoca ve kendisine dil koçluğu yaptığı iletişimci yazar Tuğba Akbey İnan Hoca tarafından ele alınmıştır.
Kitapta sadece dil öğrenmeye dair değil, hayata dair birçok alanda tembellik edilen, ertelenen, mazaret dükkanını açıp içerisinde bir ömür saklanmayı düşündüğümüz tüm düşüncelere karşı fikirler, deneyimler ve tecrübeler eşliğinde kendimizi, hayatımızı ve hayallerimizi sıgaya çekmemizi sağlayan bölümler bulacaksınız.
“İyi bir hayata giden yol öğrenmeyi bilmekten geçer.”
Öğrenmeyi öğrenmek isteyenler için tavsiye kitaptır vesselam.
#okudumbitti #tavsiyekitap
Reklam
Japonya’nın Okinawa şehrinde süper asırlık insanlar üzerinde yapılan araştırmaların öz kelimesidir “İKİGAI”. Türkçeye tam çevirisi olmamakla beraber yaşama sebebi, varoluşsal gaye olarak adlandırmak kelimede eksik mana bırakmaz umuyorum. Kitabın akıcı uslubü, yeni bilgilerin heyecanı, zihnimde birbiri ardınca sıralanan sorulara cevap arama merakı ile okuduğum eserin, hayatıma katacağım çok fikrin öncüsü olacağını itiraf etmeliyim.
Şu günlerde ihtiyacını duyduğum cesaret, fikir ve gerçekliğin güzel bir yansıması oldu içerimde.
Taleb’in Antifragile’da yazdığı gibi,
“Gelişigüzelliğe, karışıklığa, maceralara, belirsizliklere, kendini keşfetmeye, travmatik olaylar duymaya ihtiyacımız var. Tüm bu şeyler hayatı yaşanmaya değer kılar.”
Ve işte tamda bu sebepten IKIGAI okunmaya değer:) Keyifli okumalar dilerim.
Dört bir yanını beton yığınların imha ettiği metropol kentlerde yaşamını idame eden bireyler olarak, şehrin yorgunluğunu tüm hücrelerimizde hissettiğimiz zamanlar hiçte az değildir. “Seferde sıhhat vardır” düsturu üzerinden satırlar arasında yurdumuzu yeniden keşfedeceğiniz seyahata hazırsanız, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın “Beş Şehir” adlı eseri bu yolculuk için tercih edilebilecek donanımlı bir mihmandardır.
İlk baskısı 1946 yılında yayınlanan eser, mazi ve atiyi tek bir mürekkep izinde buluşturup; tarihten kültüre, medeniyetten mimariye, muaşeretten insana, sayfalar arasında kalan sevgiden iliklerimize kadar işlenen ve sökülmesi için uğraşılan samimiyete kadar, bir iç hesaplaşma ihtiyacına binaen ele alınmıştır.
Tanpınar’ın bu eserini diğer gezi yazılarından ayıran farikası; kalemini tarihe dil, kelamını mukaddesatımıza hürmetle taçlandırmış olarak yaptığı betimlemelerle hayal dünyamıza hitap etmesidir.
İlk olarak Ankara’nın geçmiş medeniyetlerle hercümerç tarihini naif bir terkiple istifademize sunarken, Erzurum’un başına kar yağmış dağlarına üç kere ayrı sebeplerle gidip herbirinde muhtelif değişikliklerin kendisini nasıl karşıladığına şahit tutar bizi.
Konya’nın bozkırın çocuğu olduğuna vurgu yapıp, “bir başkent daima başkenttir. Ne kadar susturulursa susturulsun yine konuşur.” ifadeleri ile geçmişimizi taptaze bir şekilde tahayyül etmemize yardım eder.
Bursa’dan bahsederken, Evliya Çelebinin; “ruhaniyetli bir şehirdir.” yakıştırmasına ayna tutarak evliyalar şehrinin manevi başkent oluşunu aşkla anlatır, adeta hayran kalalım diye.
Ve son durak olarak Yahya Kemal’in deyimiyle Aziz İstanbul’u seçmiştir yazar. “Ecdadımız, camii ve külliyelerle, han ve hamamlarla, çeşme ve türbelerle, adeta safları sıklaştırmış.” diyerek İstanbulun inşadan imhaya geçiş sürecini,
Alemi İslamı yakından tanımak isteyen, Şam’ı Şerif, Gazze, Beyrut, Nepal, Patani gibi zor şartlarda dinini yaşamaya çalışanların gayretini hissetme derdini taşıyan, ümmet davası yüreğinde olan her kardeşime tavsiyemdir. Kitabı okurken bahsi geçen her beldenin sokaklarında gezindiğimi hissediyorum. Adem ağabey seyyahlığın hakkını vererek, okuyucuları adım attığı yerlere ruhuyla beraber götürüyor. Kah Gazzeli bir çocukla göz göze gelip ağlıyorum, kah Mostar’ın karşısında tebessüm ediyorum. Bazen benim derdim Ümmetse neden oturuyorum mülahazası ile benliğimi bulurken , bazende bir satır arasında kayboluyorum. Velhasılı okumaya devam️
Ramazan’ı Şerif’te el kitabı niteğilinde olan rehber bir kitap. Ruhun diriliş ayı muhteşem bir şekilde satırlara nakşedilerek okuyucuyu bu manada nefsi olarak sıgaya çekmeye davet ediyor. Tavsiye ederim. Oruçta acıkır..
