“Hiçbir zaman dertsiz kalmadı gönlüm
Bir çift gözden,bir yapraktan, bir kuştan
Daima daha taze,daima yeni baştan
Turnam bir gün bırakmayacağım peşini,
Sen nereye, ben oraya, adım adım
İnsan sevdikçe iyileşiyor artık anladım…”
“Güz geldi mi göçüp gidiyorsun buralardan
Mahsun kalıyor kalbim ve gözlerim…
Sen sevgileri ve yolları hatırlatıyorsun bana
Turnam, bir gün bırakmayacağım peşini,
Ömrüm oldukça ardından geleceğim…”
“Beni hiç bırakmayan,sürekli benimle birlikte olan asıl duygum ne?”diye sessizce sordu kendine.Nehrin son bulduğu yeri bilmiyordu ama içinde ısrarlı bir ‘hakikat arayışı’ sürdürdüğünü hissediyordu.Sonra kendi kendine, “Ben” dedi, “nehrin kendisiyim,hakikat arayışı nehri.Ve nehrin kendisi olarak yolculuk yapıyorum.Ne coşku,ne hüzün,hiçbiri benim son durağım değil; ben yolculukta var olan yaşamın kendisiyim, beni duraklar tanımlamıyor.