Bii okur
@__birokur
12 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır
Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm
Sende tattım yeminlerin cümlesini
Sayfa 170
Türk edebiyatının ilk polisiye romanı olmasına rağmen oldukça başarılı bir şekilde kaleme alınmış. Kitap son derece akıcı; elinize aldığınızda kendini okutuyor ve merak duygusunu sürekli canlı tutuyor. Her kitap gibi bu eser de kendi döneminin izlerini taşıyor.
Olay örgüsü ilerlerken yazarın zaman zaman araya girerek yaptığı yorumlar dikkat çekiyor. Buna rağmen akıcılığını kaybetmiyor.
Yazarla ilk defa bu kitap sayesinde tanıştım. Bu kadar geç keşfetmiş olmak biraz üzdü ama bundan sonra eserlerini okumaya devam edeceğim inşAllah.
Polisiye okumayı sevenler için hem tarihî hem de edebî açıdan güzel bir başlangıç olabilir.
Gençlik her türlü hazineden daha kıymetlidir; gençlik her iktidardan daha güçlüdür; her türlü yasadan daha üstündür.
Kitap beklediğim gibi değildi. Çok büyük umutlarla başlamıştım ama hayal kırıklığına uğradım. Güzel bir hikaye beklerken sürekli kendini tekrarlayan bir hikaye ile karşılaştım bu da beni üzdü. Normalde Ahmet Ümit okurken kitap akar giderdi ama bu kitabı kendimi ittirerek okudum.
Bu kitaptan anladığım insanı zindana hapseden başkası değil kendiymiş meğerse insan kendi yaptığı zindana hapsoluyormuş.
Kendi inşa ettiğimiz zindanlarda hapsolmamak dileğiyle...
