Sağlıklı olmayan mutlu değildir, kendisi için en iyisi olan şeyler yerine zararlı olan şeylerin peşinde koşan biri de sağlıklı değildir. Dolayısıyla yargısı doğru olan mutludur, her ne olursa olsun, mevcut durumda başına gelen şeylerden memnun olan, kendi koşullarına uyum sağlayan ve yine koşullarının yarattığı her durumda aklın rehberlik ettiği insan mutludur.
Belki de içsel mutluluğa insanları sınıflara ayırmaktan vazgeçtiğimizde ya da onları yargılamayı bıraktığımızda ulaşacağız. İnsanların ne kadar mutlu olup olmadığı felsefeyle çözümlenebilir mi? Bir yazar veya hatta Seneca bunu başarabilir mi? Bazen yazmaları veya konuşmaları gerektiği için yazıp konuştuklarını düşünüyorum.
“İlk kural aşık olmayacaksın,”demişti. “Başka kurallar da var ama esas kural bu. Aşık olmak yok. Aşık kalmak yok. Aşk hayalleri kurmak yok. Bu kurala bağlı kalırsan sorun çıkmaz.”