KİTABIN KONUSU: Hazel uyuşturucu bağımlısı bir anne ve uyuşturucu satıcısı bir üvey babaya sahip 18 yaşında bir genç kız. Bir gün üvey babası onu evden kovar ve Hazel'in elinde kalan tek seçenek ,kasabanın anne babası dediğimiz Koca Pençe ve Holly'nin yardımını istemektir. Hazel, Koca Pençe'ye çiftliklerinde işe girmeyi teklif eder ve aynı zamanda gizlice (en azından Hazel öyle sanıyor) çiftlikteki kullanılmayan barakada kalmaya başlar. Bunu öğrenen Ian (Koca Pençe ve Holly'nin torunu) tabiri caizse kasabamızın playboyu ve Rock yıldızımız, Hazel'e evindeki boş odaya taşınmasını teklif ediyor. Ve enemies to lovers sayılabilecek aşk hikayemiz böyle başlıyor. Yazarla

Yüz Karası kitabıyla tanışmıştık ve çok sevdiğim bir kitap olmuştu. Kasaba hikayelerini ve ilk kitabını sevdiğim için bu kitaba da şans vermek istemiştim ama Yüz Karası kadar sevemedim bu kitabı. Öncelikle kitabın dili çok akıcı, konusu gereği dram yüklü olmasına rağmen kendini okutturuyor. Kitap son 50 sayfaya kadar benim için 7/10'du. Ama son 50 sayfanın hatrına 8/10 verdim. İlk olarak Koca Pençe ve Holly, Ian'ın Rock grubundaki arkadaşları hepsi çok samimi ve çok tatlıydı. Özellikle kitabın sonunda grupları için savaşmaları ve Hazel'i hep grubun bir parçası olarak görmeleri içimi sıcacık yaptı. Ve Hazel'in kendisini, kardeşini, annesini kurtarmak için yaptığı fedakarlıklar çok güzeldi. Özellikle kitabın sonundaki üniversite desteği Hazel'le gurur duymamı sağladı. Gerçekten de kendisini ve ailesini yetiştirmeye çalışan umut dolu bir kız Hazel. Sadece Ian en başta iğrenç bir playboy olarak tanıtılmasaydı daha çok ısınabilirdim. Ama bu acı çekiyorum ve aşık olamam, herkese duvar ördüm, sadece yatıp kalkıyorum tavırlarına herhangi bir kitapta tahammülüm yok. Maalesef ki zamanında çok gördük bunları. Yine de

Duygu ve Düşünce