Kopma(dissosiyasyon) moduna giren insanlar bedenlerini psikolojik olarak terk ederler. Benim gibi birçoğu başkalarıyla etkileşimde bulunacak kadar ortamda görünseler de zihinsel olarak kendi "uzay gemilerinde" çok uzaklardadırlar. Bazıları o kadar koparlar ki olayı bir düş gibi görürler. Bazıları bellek yitimi yaşayabilir. Kopmanın derecesi ne olursa olsun, evrimsel olarak programlanmış bu travma yanıtı, birçok insanın neden geçmişinden çok az şey hatırladığını ortaya koyar: Olaylar olurken gerçekten ve tamamen orada değilsek belleğimizde o anlara dönebileceğimiz kayıtlı bir anımız da yoktur.
Peki kendinize neyi layık görüyorsunuz? Çile, üzüntü, depresyon ve tutsaklığı mı yoksa özgürce yaşamayı, hayattan beklentilerinizi almayı ve mutlu olmayı mı? Kendi değerinize sahip çıkın ve onu koruyun. Siz koruyamazsanız kimse bunu sizin için yapmayacaktır.