Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya mutluluğunun acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, "Bu öyle olmayabilirdi!" düşüncesi, yoksa insan alın yazısı olarak saydığı şeyleri kabule her zaman hazır.