Onlar, herkesin ortak yaşamına, sıradan insanların mutluluğuna, vasat bir yazgıya alışmamışlardı; birbirleriyle yan yana ya gerçekte bilincine varmadıklarından ya da sadece ruhlarının kıskanç çekingenliğiyle birer asker olduklarından, hiç sözünü etmeksizin aynı umutla yaşıyorlardı.
Nihayet kendisi gibi bir adam,birlikte gülüp şakalaşabileceği,kendilerini bekleyen yaşamdan söz edebileceği,avcılıktan,kadınlardan,şehirden; şu anda Drogo'nun gözünde çok çok uzak bir dünyaya gömülmüş olan şehirden söz edebileceği, dost bir varlık bulmuştu.