Adem Alver
@_adem9
182 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Kendi kalbi gülüyordu ya, bu ona yetiyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Ruhum tüy kadar hafif, çocuklar kadar şen, bir melek kadar mutluyum!"
Pek öyle göze batan bir aile değildiler. Bakmalara doyulmayacak bir aile değildiler, giysileri eski püsküydü, ayakkabıları su alıyordu, pek giysileri yoktu ve Peter’ın rehin dükkânlarına girmiş çıkmışlığı olabilirdi ve muhtemelen vardı. Ama hepsi mutlu ve kadirşinas insanlardı, birbirlerini sever, kin tutmazlardı.
"Mutlu Noellermiş. Senin mutlu olmaya ne hakkın var? Mutlu olmak için ne sebebin var? Ne de olsa yoksulsun."
İnsanların, yüzüne karşı, gözlerinin içine bakarak kahkahayla gülmelerini memnuniyetle karşılıyor, ama aynı zamanda -bu konuda yemin edebilirim- yüreği yanıyor ve izleyicilerinin aşağılık - merhametsiz oldukları, yaptıklarına değil ona, ruhuna, yüreğine, kafasına, görünüşüne, etiyle kemiğiyle tüm bedenine güldükleri fikri içinin kan ağlamasına neden oluyordu.
