İnsanız bazen bilemiyoruz. O an ne hissettiğimizi, neden öyle davrandığımızı, neleri kaybedebileceğimizi bilemiyoruz. Yani bir şeyler kötüye gidiyor ama fark edemiyoruz. Kendi ellerimizle mahvederken keşke kendimizi uzaktan görebilme ihtimalimiz olsaydı ama yoktu işte.
"Bütün inançların temeli sevgidir. Her kim bir şey veya kimseyi severse ona inanmış,boyun eğmiş,kulluk etmiş olur.Kulluk,sevginin yedi derecesinden biridir ki ilk adımda dostluk başlatır. Bu dereceler ezeli ilgiden doğar,ilgiyi sevgi takip eder. Sonra tutku,aşk,şevk ve kulluk diye devam edip ebedi dostlukta nihayet bulur."
Biz iki arkadaştık. Birbirini seven iki arkadaş... Yoksa birbirini çok seven iki arkadaş mıydık? Yüreğimi yokladığımda kendime ben bile hayret ettim. Çünkü onu yüreğimin ta içinde, en derin yerinde buldum.