Biri gelir, hayatta yapmam, dediğin ne varsa fazlasıyla yaptırır ve yaparken zerre pişmanlık duymazssın bile çünkü kendinde değilsindir. Aşk bir hastalıktır ya da bu his her neyse. Zamanla saplantılaşır, engel olamazsın. Ve o öyle biridir ki, ilacın olduğunu bilirsin ama içtikçe yaran daha da açılır, daha da acır.
Hatırların elleri olur muydu? Oluyor işte, o eller dönüp dolanıp boğazıma sarılıyordu ve ben boğuluyordum.
Sevmesinler seni. Sevemezler seni. Bilmezler seni sevmeyi, beceremezler...
Ve beni o soğuk, siyah gecede, terk edilmiş parkta, yıldızların altında yalnız bıraktı. Belki ben ağlamadım ama... O gittikten sonra çok yağmurlar yağdı.