Othello, Moor of Venice (Cinthia) adlı eserin Shakespeare tarafından düzenlenerek tiyatroya çevrilmiş hali. Bu eserde tehlikeli bir insanın zekası ve kurnazlığıyla herkesin kaderini nasıl değiştirdiğini okuyoruz. Fitne, öyle bir zehir ki, bir kanser gibi yavaş yavaş ele geçirir ruhunuzu. Bütün masumiyeti de canavara dönüştürür. "Sevgi" kavramını yeniden gözden geçirmemizi sağlıyor bu eser. Canını emanet edecek kadar karısına güvenen Othello maalesef Iago'nun yalanlarına inanıyor ve karısı, kadersiz Desdemona'yı gözünü kırpmadan öldürüyor. Aşkının temsili olarak Desdemona'ya verdiği mendil, zavallı kadının sonu oluyor. Kitabın sonuna geldiğimde bir an "Acaba Iago bu yaptıklarından pişman olmuş mudur?" diye düşündüm. Ama hiçbirinden zerre pişmanlık duymuyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Keşke bütün kitaplarımı aynı anda okuyabilsem. Birini okusam aklım diğerinde kalıyor.
"En mükemmel insan bile karşı gelerek
Tüm doğa kurallarına, hata yapabilir."
"Çaresi olmayan hastalıkla acılar sona erer,
İyileşme umuduyla duyulan acı beterini görüp diner.
Yas tutmak gelmiş geçmiş yaramazlıklara,
Yol açar kısa yoldan yeni mutsuzluklara.
Kader alıp götürse de elde tutamadığımızı,
Soğuklanlılık alaya alır kaderin zararını.
Soyulduğunda gülen, hırsızdan bir şey çalar,
Boş yere kederlenen, kendi kendini soyar."