Beyzaaa
@_beyziii
Kitaplardan, hayatımdan ve içimden geldiği gibi paylaşımlarla dolu bir sayfa:)
73 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Bazen mutluluğu çok uzaklarda arıyoruz; oysa beynimizin çalışma şeklini anlamak, kendimizi anlamanın en kısa yollarından biri.”
Bilimi günlük hayatla buluşturan, düşündürürken gülümseten bir kitap. Dopaminin hayatımızdaki görünmez etkilerini samimi bir dille anlatırken, insanın kendi alışkanlıklarına da farklı bir gözle bakmasını sağlıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“İnsan bazen sadece yaşamaya çalışır…”
Yaşamak, Fugui’nin bir zamanlar sahip olduğu her şeyi yavaş yavaş kaybedip hayatın en sert taraflarıyla yüzleşmesini anlatıyor. Savaşın yoksulluğun ve ardı arkası kesilmeyen kayıpların içinde yine de yaşamaya devam etmeye çalışan bir insanın hikâyesi… Ama aslında sadece onun hayatını değil, insanın hayata tutunma çabasını okuyorsun
Bu kitabı okurken içimde tarif etmesi zor bir hüzün vardı. Bazı satırlarda durup düşündüm, bazı cümleler boğazımda düğüm gibi kaldı. Çünkü anlatılan acılar abartı değil, gerçek hayat kadar sessiz ve derindi. Kitap bittiğinde geriye sadece bir hikâye değil, uzun süre geçmeyen bir his kaldı içimde…
Bu kitabı okurken sadece bir hikâye okumadım, resmen bir insanın yavaş yavaş kırılışını hissettim. Werther’in sevgisi o kadar gerçek, o kadar çaresizdi ki bazı satırlarda gözlerim doldu. İnsan bazen sevdiği kişiye sarılamayınca nasıl içten içe ölüyormuş, onu gördüm bu kitapta. Son sayfalara geldiğimde kalbim sıkıştı resmen… Kitabı kapattığımda ağlıyordum çünkü Werther’in acısı bana geçmişte sustuğum tüm duyguları hatırlattı. Çok ağırdı, çok güzeldi…
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,2bin okunma
Baş karakter, insanlarla arasında görünmez bir mesafe varmış gibi yaşayan, hiçbir yere ait hissedemeyen biridir. Hayatta kalmak için maske takar; şakalar yapar, uyum sağlıyormuş gibi davranır ama iç dünyasında derin bir korku ve yabancılık taşır. İnsanların doğal bulduğu duyguları ve ilişkileri anlamakta zorlanır. Sevilmek ve anlaşılmak ister, fakat bunu nasıl yapacağını bilemez. Zamanla bu kopukluk onu daha da içine çeker ve kendinden uzaklaştırır.
İnsanlığımı Yitirirken, insanın kendisiyle ve dünyayla kuramadığı bağın acı bir itirafı gibidir. Okurken sanki biri karşına oturup en karanlık düşüncelerini sessizce anlatır. Yer yer boğucu, yer yer fazlasıyla tanıdık bir yalnızlık hissi bırakır.
Sineklerin Tanrısı bana insanın aslında ne kadar ince bir çizgide durduğunu gösterdi. Başta çocukların adaya düşmesiyle her şey masum ve düzenli gibi başlıyor; kurallar koyuyorlar, lider seçiyorlar. Ama zaman geçtikçe korku, güç isteği ve bencillik ağır basıyor. En çok da medeniyet dediğimiz şeyin ne kadar kolay dağıldığını görmek beni etkiledi. Çocuklar büyüklere benzememeye çalışırken, aslında onların daha sert birer kopyasına dönüşüyorlar. Özellikle Jack’in giderek acımasızlaşması, gücün insanı nasıl değiştirdiğini çok net anlatıyor. Kitap bana göre şu soruyu sorduruyor: İnsan kötü mü doğar, yoksa şartlar mı onu kötü yapar
