"Dertliysen ağaca yaslanıp oturma evladım, derdin ağaca geçer" diye öğüt verirmiş Allah dostları.
Kimsenin kapısına, yamacına derdinle, öfkenle, küçümsemeyle, haset ve kinle varma;
hep dostlukla, inşirahla var.
Kendinle dost olup da öyle gir gülşene.
Hiçbir çiçeğin rengi, hazanından incinmesin. Böylece sözün bahar olsun, ayağın Hızır,
elin Lokman.
Ateşi boğ, tuzu gözyaşı kıl, inciyi bağrında uyut, su gibi aziz ol.
Kemal Sayar'ın 'Hikem' den İlhamla' adlı yazısından