Bazen insanın içi daralıyor işte… Ne olduğunu da tam anlatamıyorsun. Durup dururken bir sıkıntı çöküyor, sanki hayat üstüne geliyor gibi.
Pandemide bir adam vardı ya, kafasını pencereden çıkarıp “Canım sıkılıyooor!” diye bağırmıştı… Vallahi bazen ben de aynısını yapmak istiyorum. Hayatın penceresinden şöyle bir kafamı uzatıp, kim varsa duyacak diye değil de içim rahatlasın diye bağırasım geliyor.
Öyle büyük dertler falan da değil aslında. Ama insanın içi sıkılıyor işte… Anlatamıyorsun, susuyorsun. Sonra o bağırmak istediğin cümle gelip boğazına düğümleniyor.
"Yanınızda sadece cep telefonunuz varsa bile kırlara, dağlara, dünyanın öbür ucuna gitseniz dahi hep dünyanın içindesiniz, tam orta yerindesiniz.Eskiden nereye gitsek kendimizi de götürürdük; şimdi koca dünya bizimle geliyor."