Başarısızlıklar unutulur, gelecekten korkulmazdı. Ve açlık, insanın içinde sinsi sinsi dolaşmazdı; dünya artık tatlı ve rahattı. Ve bir insan ilk başladığı yere dönebilirdi. Yıldızlar elle tutulacakmış gibi yaklaşırlardı insana; gök harikulade tatlı ve yumuşaktı. Ölüm bir dosttu ve uyku ölümün kardeşi. Eski günler geri geldi...
...Onu bilmem ama sana, evine, vatanına, anasının bucağına dönen bir serseri gibi dönüyorum. Ne zaman evlenebiliriz? Ne zaman beni evine... Evime alırsın? Ne kadar çabuk olursa o kadar iyi. Kapıdan çıkarken döndü:
-Bir kere annem beni dünyaya getirdi, bir kere de sen, bambaşka bir dünyaya beni getiriyorsun Rabia. Yeni adım ne?
-Osman.