Ab-ı hayat, ab-ı ateştir. Dili yakan ve en küçük bir kıvılcımla alevleniveren bir sudur. Kezzap gibi eritip yok etmekle yetinmez. Yaktığıyla birlikte yok olur. Hayat ile ateşin gönül birliğidir.
Ateş hem bir sırdır, hem de tanıdık bir şeydir!
"İçimizde olsa bile, zihnimizin elinden hep kaçıp kurtulur."
Demek ki ateşin, işlevi ateşin görünümlerine karşı gelmek olan bir mahremiyeti var.