Ey, bir çocuğun en içten gülüşünde kalan güneş
Kitapların içinde sessizce göveren
Ve bir işçiye ellerinin anlamını öğreten aydınlık
Kalbimi sana uyarlıyorum
Akla beni!
Ayaklarımı bir denize salıyorum.
Dalgalar.. ve binlerce yıllık deprem yıkıntıları...
Arkadaşlıklar ve inançlar örselendi artık.
Acımasızca kondurup da kuşkuları
Herhangi bir dar sokağında,
Herhangi bir şehrin
Korkular biçimlendi.
Verilen her adresten sonra
Bir hücrenin daha kapısı açıldı.
Güz çiçekleriyle birlikte ağladı kalbim.
Fakat cesaretin ,
Ve kitapların boyunduruğu sürüyor hâlâ.
Ve sürüyor tüm saflığıyla dolmuş kuyruklarında hayat.
Sabahın ilk güvercinleriyle dolu kalbim,
Nefes alıyor yeni şarkılarda ..