Sen ki üşümüş gökte o yalnız bulutsun.
Kıskanmadığın cömert bir maviliğin ortasında o bildiğin yalnızlığın ellerinden tutmuşsun.
Desen ki unutulmuşsun.
Denizler kızılca kıyamet akıp geçiyor.
Zamana karşı geliyorsun.
Bir üç ve beş, leylekler artık gitti.
Şimdi seni karanlıkta bir liman çekiyor,
Unutulduğun, unutulmadığın, bilinmediğin bir liman...
Binlerce defa kaybetmiş ümitlerini.
Gemilerin kayboldukları yerde kaybetmiş,
Hain şiirlerde, hain türkülerde kaybetmiş.
Binlerce defa yeniden bulmuş ümitlerini,
Sonra fecir çığlıklarının saçlarından tutmuş.
Deniz gider, o gider..
Bulut gider, o gider...