📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
10/10
2025 4. kitabı
Martin Eden... Birini sevdi ve edebiyatla, kitaplarla tanıştı. O büyülü kapıdan girmek için kendisini geliştirmeye çalıştı. Çokça okudu, yazdı ve daha da çok okudu. Kitapları, şiirleri, biyolojiyi, aşkı bulana kadar çabalamış ve geleceği için ümitlenmişti. Haykırıyordu sevdiği kadına: "İçimde var olanı ben herkesten daha iyi biliyorum. Senden tek istediğim beni sevmen ve aşkımıza inanman." diyordu Ruth'a. Ama o da sürüye dahildi. Belki ilk başta Martin'i olduğu gibi sevmişti ancak olmasını istediği kişiye dönüştüremediğinden, hırslarından koparamadığından bıraktı onu.
Martin, burjuvanın en çok cehaletine şaşırmıştı. Eğitimlerini ne yapmışlardı? Nasıl olurdu da kitaplardan bir şeyler öğrenmezlerdi? diye düşünmeden yapamıyordu. Kendi küçük hayatlarını dar kafalı formüllerle yaşayan sürüler olduklarını görüyordu. Kalıplarının kölesi olan insanlar olarak...
Ve bir zaman oldu Martin bir boşluğa düştü. Etrafındakileri memnun edecek kadar uyum sağladığını ama kendisini tatmin edemediğini fark etti. Hiç bir yere kök salamamıştı.
Her şeyini kaybettiğinde şöhrete kavuşmuştu. Bir anda ilgi gören, saygı duyulan bir adam olmuştu. Ve şaşırıp kızıyordu. Asıl yemeğe ihtiyacı varken kimse onu davet etmemişti ama şimdi binlerce yemek satın alabilecek durumdayken peş peşe yemek davetleri alıyordu. Neden o zaman yapmadınız, diyordu. Tam zamanıydı oysa. O hikâyeler o zaman yazılmıştı. Ben değişmedim, yazdıklarım eskileri. Ama o zaman değil de şimdi neden?
Martin, artık yeni bir şeyler üretmedi. Bir sorumluluk saydığı tüm iyiliklerini yaptı. Parası ile destek oldu herkese. Lakin bir isteksizlik ve hissizlik gelip oturmuştu yüreğine. Ve bir yolculuğa çıktı.
Yolculuğunda çokça sorguladı. Hayatı ve ölümü düşündü. Ölüm.. "Evrendeki yegâne hayırlı şey buydu. Hayat acı veren bir bezginliğe
Hayat, hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü bir ışık gibiydi.
Sayfa 475 - İş Bankası Kültür Yayınları / 32. Basım
Yaşamayı arzu etmeyen bir hayat, sona erme yoluna girmiş demektir.
Sayfa 470 - İş Bankası Kültür Yayınları / 32. Basım
Her şeyde hayal kırıklığına uğramıştı. Her şeye yabancılaşmıştı.
Sayfa 424 - İş Bankası Kültür Yayınları / 32. Basım