es

“Gerçek hayatta iyiler yoktur, kimseye güvenemezsin.” “Yalnızlığı paylaştığın kişiye bile mi?” “Yalnızlığı paylaştığın kişiye bile,” diye tekrar etti. “Kimseye güvenmiyorsun değil mi?” Diye sorduğumda dudağı kıvrıldı. “İnsanlara güvenmek aptallıktır. Herkes kendi çıkarına kadar seni satmaz ve emin ol eninde sonunda sana ihanet edeceği bir seçenek sunulur.” “Ben herkes değilim.” Dedim ciddiyetle. “Sen herkessin,” dedi ve ekledi. “Çünkü dediğin gibi, senin bir ailen var.”
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
“İnsan ailesi varken de yalnız kalabilir.” “insan kalabalığın içinde de yalnız hissedebilir.” “Nankörlük değil midir bu?” Diye sorduğumda dudağını büktü. “Hayır. Seni yalnız bırakanların suçudur.” “Bazen kimse seni yalnız bırakmaz, sen kendini yalnızlığa hapsedersin.” “Orada yanılıyorsun,” diye fısıldadı. “Kimse kendi isteğiyle yalnızlığı tercih etmez; biri seni itmeden, terk etmeden yalnız kalamazsın.” “Bazen yalnızlığı paylaşmak gerekir,”dediğimde, “iki kişilik yalnızlık, yalnızlık mıdır sahiden?” Diye sordu.
İnsan yalnızken daha da yalnız kalabilir miydi? Kalıyormuş.
İçimden atamadığım hislerin yükü, bedenime oturmuştu yine.
Her şey çok güzel olacak demiyorum. Kötü şeyler de olacak ama üstesinden geleceğiz. Her şey çok güzel demiyorum. Kötü şeyler de var ama biz iyileri görmeye gayret edeceğiz. Herkes iyi demiyorum. Kötü insanlar da var ama biz iyileri arayıp bulacağız.