İçimden çok derinlerden gelen o bildik sancıyla irkiliyorum. Defalarca mücadele ettiğim, yendiğimi sandığım ama olaylar durulup da kendi başıma kaldığımda, yüzeye çıkan o sinsi acı ele geçiriyor benliğimi. Aynı burgu, aynı çaresizlik, aynı dizginlenemez özlemle kıvrılıyorum. Akla, mantığa sığdıramadığım, çözümleyemediğim, çözümlediğim zamanda işin içinden çıkamadığım bir durum bu. Neden bu kadar çok istiyorum onu?