nefret ediyorum. hem de nasıl nefret ediyorum.
ama yalnızca okuldan değil. her şeyden. bu new york'ta yaşamaktan... kendimi hemen sokağa atmak istediğim halde durmadan asansörlere binip inmekten...
ne kadar muzdarip olursanız olun, güneş bu ızdırabın arasında er geç bir çatlak buluyor, sizi iç mahzeninizden çıkarıyor... ve
sanki, "bana inan ben her mucizenin kaynağıyım, ben hayatın efendisiyim" diyordu.