Uzakta bir yerde, demini alan çayın kokusunu duyar gibiyim...
Vakit eylül kadar yağmurlu, kelimeler sırılsıklam.
Nokta nokta koyuyorum...
Birden siyaha bulanıyor o aydınlık satırlar..
Öyle ki simsiyah bir kelime yazıyorum ardından!
Ne adın kalıyor, ne yüzün, ne o taze demini aşktan alan çay...
Bitti diyorum,
Kelimeler can veriyor kağıdın üzerinde..
Gitti diyorum,
Seni düşündüğüm şehirlere yağmur yağmaya başlıyor...
Seviyorum diyorum,
Gecenin bir yarısında güneş ışığını aya veriyor...
Şimdi hangi satır can bulacak sensiz bir gecede,
Kurumuş harfler de adını nasıl yazacak?
Ve hangi çay sevdansız dem tutacak?
Göz görmeyince kalp unutur sanıyorlar.
Unutmuyor sevdiğim,
Bu kalp her geçen gün daha da hatırlıyor...