— Mesela sen; bir işe yaramadıkça, seni ne baban sever, ne de hiç kimse.
— İnanırım.
— Halbuki, çocuğum; bilgili bir insan olursan bütün insanlar dostun ve yakının olur: Çünkü faydalı ve iyi bir insan olursun. Yoksa kimse sana dost olmaz; ne baban, ne anan ne de yakınların.
— Hanginiz daha zenginsiniz diye sormayacağım; çünkü dostsunuz, değil mi?
— Çok iyi dostuz, dediler.
— Dost arasında ayrı gayrı yoktur, derler. Sizin de dost olduğunuz doğruysa, zenginlikten yana farkınız yok demektir.
— Kendimi övmüyorum ki şiirlerimde.
— Övüyorsun ama farkında değilsin.
— Nasıl olur?
— Asıl övdüğün başkası değil, sensin. Anlatmakla bitiremediğini bir gün elde edersen şiir ve nesirlerin önceden yazılmış bir zafer destanı gibi seni yüceltecek, değerli bir şeyi elde etmiş olacaksın; ama onu elinden kaçırırsan övmelerinin parlak olduğu ölçüde seni gülünç bulacak herkes; bu kadar güzel, bu kadar şerefli bir zaferi kaçırmış olacaksın elden.