Merdümgiriz
@_halil_
Undone...
Tarkovski..
Zeki Demirkubuz.
Bir hastanenin bekleme salonundaydım : Yaşlı bir kadın bana dertlerini anlatıyordu… İnsanların tartıştıkları şeyler, tarihteki kasırgalar – onun gözünde bir hiçtiler : Zaman ve mekan içinde bir tek onun derdi hüküm sürüyordu. “Yemek yiyemiyorum, uyku uyuyamıyorum, korkuyorum, mutlaka cerahat var”, diye sıralıyordu, dünyanın kederi buna bağlıymış gibi çenesini sıvazlıyarak… Tiridi çıkmış, çenesi düşük bir kadının kendine dikkat edişindeki bu aşırılık, önce beni dehşetle tiksinti arasında kararsız bıraktı; sonra, sıra bana gelmeden hastaneden çıktım gittim, ağrılarıma ilelebet sırt çevirmeye karar vermiştim… “Her bir dakikamın elli dokuz saniyesi”, diye söylendim sokaklarda, “acıya ya da… acı fikrine vakfedilmiş. Keşke bir taş olabilseydim! ‘Yürek’ : Bütün azapların kökeni… Nesneye imreniyorum… maddenin ve donukluğun lütfuna… Küçük bir sineğin gelgiti bana kıyamet bir iş gibi görünüyor. Kendinden çıkmak günah işlemektir. Rüzgar, havanın çılgınlığı! Müzik, sessizliğin çılgınlığı! Bu dünya hayatın önünde pes ederek hiçliğe karşı kusur işlemiştir… Hareketten ve rüyalarımdan istifa ediyorum. Namevcudiyet! Tek zaferim sen olacaksın… ‘Arzu’, sözlüklerden ve ruhlardan hepten silinsin! Yarınların başdöndürücü şakası önünde geriliyorum. Ve bazı ümitlerimi hala muhafaza etsem dahi, ümit etme melekemi hepten kaybettim.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ah aşkım, ölümle yaşam arası bir orman yaprağından
başka bir yaprağa,
çürüyor gururlu yapraklar yerde, havadan
ve kuş cıvıltısından saray, yeşiller giyinmiş gösterişli ev
çürüyor gölgede, suda ve ürpertide.
Bilinir narin tohumların orada filizlendiği,
nemli fundalıkta,
ve yeniden boy verir akasya saçmak için kokusunu
dünyaya
Aşkım, gizemim, yılmaz güvercinim, gecelerimin
dalı, kumdan yıldızım,
yaban gülden kökeninin sığınağında
yatışıyor benim çoban ateşinin yüksekliğinde yanan
ruhumun savaşları,
yürüyorum böylece yaralı fillerle çevrili ormanda,
duyuluyor gümbürtüsü yağmurda sesimi çağıran
davulların,
koyulurum yola, ölçer adımlarım sayıklamamı
kulene ve kubbene kanca atacakları âna kadar
ve uzanır ellerim düşüme ve ıstıraplarımın kütüğüne
bakmakta olan yaban gözlerinle buluşmaya.
Pablo Neruda