Nur
@_hamusane_
Rıhtıma varmayan ceset.
Bütün azmime ve kuvvetime rağmen ben de bir insandım. Yorgunluktan, yeisten kendimi kaybediyordum. Vücudum gibi zihnim de bitap düşüyordu.
80 yaşındaki bir kadına: “Kadınlar aşkı düşünmekten ne vakit vazgeçerler” diye sormuşlar. “Daha o yaşa gelmedim, gelince söylerim” diye cevap vermiş.
Günümün birkaç saatini kitaplara verirdim. Okurken başka bir dünyaya girer, bütün dertlerimi unuturdum.
Ben aşkı şiirlerde, romanlarda olduğu gibi bir parlak yaz gecesinin mehtabında başlayıp sabahında biten bir rüya addedenlerden değildim. Benim için sevmek; bir başka insanın vücudundan, ruhundan bir parça hükmüne girmek, onunla beraber gülüp ağlamak, ıstıraplarını paylaşmak demekti.