Hasan
@_hasangumus
18.05.2025 Evli
56 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir virüs düşünün ama bu virüs diğerlerinden biraz farklı. Ansızın birisinin kör olmasıyla başlayan körlük vakası tüm dünyaya yayılıyor. Bir anda kör olduktan sonra hayatınıza bu şekilde devam etmek zorundasınız. Kulağa zor geliyor değil mi, ve burada insanların nasıl acımasız ve vahşileştiğini göreceksiniz.
Kitabın sonunda ki sözle bitirmek istiyorum: “bence biz kör olmadık, biz zaten kördük. Gören körler mi, gördüğü halde görmeyen körler.”
Reklam
Puan vermedi·1694 syf.··
2020 11. kitabı
·29 günde okudu
·Okunma: 16 Nisan 2020 19:26
·Kitabın başlarında nefret ettiğim, kitabı bitirdiğimde ise nefret ettiğim için kendimden utandığım bir karakter. Jean Valjean.
Kitap genelinde bir çok karmaşık duyguya girdim lakin son kısımlarına doğru girdiğim duygu durumunu tarif edemem. Mükemmeldi. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Yaşar Kemal’i hepimiz bir yerlerden duymuşuzdur ama kaçımız onu tanıyoruz tam manasıyla.
1960-1993 yılları arasında yazdığı çeşitli konulardan oluşan kendi görüş ve düşüncelerini içeren yazılardan mevcuttur. Cesur kalemiyle beni etkiledi. Eğer henüz Yaşar Kemal’le tanışmadıysanız bu kitabıyla kendini tanıyaraktan başlayabilirsiniz.
Karl Marx’ın damadı Paul Lafargue’den kapitalizm eleştirisi...
Kitap kapitalizmi sert bir şekilde eleştiriyor. Tembellik Hakkı denirken de yatmak değil “işçinin dinlenme” hakkı kastedilmekte. Kitapta anlatılanlara bakıldığında çalışma saatlerinin son derece acımasız boyutlara ulaştığından bahsedilmekte. İnsan haklarını (!) ilan eden Fransa’da 16 saate kadar, diğer yerlerde 12-14 saat arası değişebilmekte. Bunların içinde çocuklar, kadınlar da dahil. Kitap yer yer sayısal verilere yer vererek eleştirisini güçlendiriyor. Esiri olduğumuzu ve kapitalizme boyun eğdiğimizden yakınıyor bir nevi.
Son olarak da Paul Lafargue eşini de ikna ederek 70 yaşında birlikte intihar etmişlerdir.
Bıraktığı notta şöyle yazmıştı:
“Varoluşun zevklerini ve hazlarını birer birer elimden alacak ve de beni akli ve fiziki güçlerimden yoksunlaştıracak acımasız yaşlılığın yaşamsal enerjimi felce uğratmasından, böylece bizzat kendim ve diğerleri için bir yük yaratmasından önce, bedenen ve aklen sağlıklı olarak yaşamıma son veriyorum. Yıllardır kendi kendime yetmiş yaşımı aşmama sözü vermiş, böylece yaşamdan ayrılmamın yolunu tespit etmiş ve bu kararımı gerçekleştirme biçimini yani deri altına yapılacak bir siyanür şırıngasını da hazırlamıştım. Kırk beş yıldır kendimi adadığım davanın yakın bir gelecekte zafere ulaşacağına dair kesin bir inançla ölüyorum. Yaşasın komünizm! Yaşasın Uluslararası Sosyalizm!”
Cengiz Aytmatov’un ilk okuduğum eseri. Bu kitabı okurken üzülmemek elde değil. Savaş! Kahrolası savaş! Hiç bir zaman bitmeyecek değil mi? Ve bir Ana düşünün bütün evlatlarını (üç evlat), eşini savaşa gönderiyor ve gidenler bir daha gelmiyorlar... Bu acıya yürek dayanır mı? Hayatta kalabilmeleri için canla başla uğraştıkları o tarlalar, ekinler. Savaşın korkunç yüzü bu. Son olarak sözlerimi kitaptan alıntı bir sözle bitirmek istiyorum: “İnsanlar savaşmadan yaşayamazlar mı?...”
Reklam