Dünyaya geldik ve bir hiçliğin ortasında bulduk kendimizi. Evet büyüdük, çalıştık, eğlendik, nadir de olsa mutlu olduk ama yaşadıklarımızın hepsi bir hiç olacak. Ve bir hiçliğin içerisinde yaşadığımızı bilmek, insan ruhuna vurulmuş en büyük darbedir.
Bir kitapta okumuştu, “insanlar ırmaklar gibidir” diyordu. Su hep aynı olmasına rağmen, bazen duru bazen bulanıktır. Bazen soğuk bazen sıcak. İnsanlar da böyledir işte! Her insanda biraz iyilik vardır biraz da kötülük. Tüm özellikler de her insanda değişiklik gösterir. Nehrin dar tarafı gibi bazı insanların iyiliği az olur. Ya da soğuk oluşu gibi bazen hoşgörüsüz ve kötümser olabilirler.