"Rabb'im"dedi içinden. "Ey kâinatın yaratıcısı Rabb'im! Kalbime ferahlık, ruhuma genişlik ver ! Beni bu baş belası,bu günlerdir içimi oyan sıkıntıdan kurtar ! Bütün fenalıklardan koru! Rabb'im; sen en büyüksün!.."
Umudu kendine yakıştırıyordu , ama ya umutsuzluk? Nadiren de olsa, ortada hiçbir şey yokken umutsuzluğa kapılması neyin işaretiydi ? İçinde bir yük vardı ama ne olduğunu bilmiyordu. Ruhunda bir daralma hissediyordu ama bunun sebebine dair bir fikri yoktu.