Gel Tanrı\'ya borcunu teslim etsin bu yürek,
Tez gel ki enkazımı kapatsın kazma kürek,
Kelime-i Şehadet getirmem için gerek,
Son diyorum sana, son nefesim sende kalmış.
Ah Müjgan, ne çok isterdim senile çoğalan bir hayatimin
olmasını. Akşam eve dönerken elimde mimozalar ile seni
mutlu etmeyi. Beraber küçük sevincler biriktirmeyi.
Ama sonumuz yok. Biliyorum hasretle bitecek sonumuz...
'Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, 'Bu öyle olmayabilirdi!' düşüncesi.'