"Babamı hiç görmedim Orhan." Sadece bu kadarını söyleseydi yeter de artardı bile; geri kalan her şey o ilk ve büyük acının dinmek bilmeyen sızılarıydı. Babasız kadınların ömür boyu peşini bırakmayan o şiddetli kalp ağrısı. Defne hayata başladığı anda bir yalnızlık dolambacının içine savrulmuştu. Babası herkesin dilini lâl eden çözülmez bir sırdı, buz tutmuş bir güneş, hayallerin bile ulaşamadığı uzak bir ülke, kelimelerin yetmediği bir masaldı.