Mehmet Fatih Narin
@_monarin
...yürüyor salyangozlar sonrası yağmurun
bir dağılma
bir yağmur eskimesi bu eskirken yeryüzü...
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Kitabı okumaya başladığımda, dünyanın aslında ne kadar gri bir yer olduğunu anladım. Scout’un babasına bakışındaki o saf hayranlığın, hayatın adaletsizliğine çarpıp nasıl bir olgunluğa dönüştüğünü her okuduğumda kalbimde aynı sızıyı hissediyorum. Atticus Finch’in o sakin ama yıkılmaz duruşu, bana her zaman "herkes bağırırken sessizce doğru olanı yapmak" denen o imkansız ama asil sanatın varlığını hatırlatıyor; dürüstlüğün ne kadar yalnız bırakabileceğini görüp yine de dürüst olmayı istemek tam olarak bu kitabın ruhu.
Kitaptaki Maycomb kasabasının o ağır, nemli ve durgun havası sanki odama doluyor; o dar kafalılığın, körü körüne bağlı olunan önyargıların kokusunu burnumda duyabiliyorum. Tom Robinson’ın mahkemedeki o çaresiz bakışlarını düşündükçe, adaletin bazen sadece kağıt üzerinde kalan bir kelime olduğu gerçeği suratıma bir tokat gibi iniyor. Sırf "farklı" veya "sessiz" olduğu için birilerini kurban etme isteğinin, yani o bülbülü öldürme arzusunun, insanlığın en karanlık ve en kadim hastalığı olduğuna bu kitapla bir kez daha ikna oldum.
Boo Radley karakteri ise benim içimdeki o dışlanmış, anlaşılmayı bekleyen ama dünyadan korkan çocuğun bir yansıması gibi. İnsanların canavarlaştırdığı bir adamın, aslında bir çocuğun hayatını kurtaracak kadar naif kalabilmesi, dış görünüşün ve dedikoduların ne kadar büyük bir yalan olduğunu gösteren en zarif kanıt. Radley’nin o verandada belirdiği an, insanlığa dair kaybettiğim umut kırıntılarının yavaşça yerine oturduğunu hissediyorum; iyiliğin her zaman en yüksek sesle konuşanlardan gelmediğini anlamak beni hem hüzünlendiriyor hem de rahatlatıyor.
Atticus’un çocuklarına "başka birinin ayakkabılarıyla yürümek"ten bahsettiği her satırda, aslında kendi önyargılarımla yüzleşiyorum; ne kadar açık fikirli olduğumu iddia edersem edeyim,
Reklam