Zurnalarbenimiçinçalıyor
@_nnn_
Çünkü kendini öldürmeyi düşünen erlerin en büyük korkusu hayatta kalmaktı. Kendini askerliğe elverişsiz hale getirmek, büyük bir suçtu. Cezası yıllarca hapis, savaş sırasındaysa ölümdü. El kitabımızda yazıyor ve bize her fırsatta hatırlatılıyordu. Intihar etmek serbest ama hayatta kalmak, korkunç sonuçları olan bir suçtu
Korku seni mahvetmiş. Korku, beynini kafatasından sökmüş. Benden daha ölüsün. Hiçbir zaman dirilemeyeceksin. Daima titreyecek ve inleyeceksin. Aptal ve korkak. Santraldeki çocuğun burnunu kiramayacağını sen de biliyorsun. Göze alamayacağın bir suç bu. Çünkü yetişmen gereken bir hayat var, değil mi? Bir an önce buradan çıkıp gitmen gereken yerler var
Evren, tekamül üzerine kurulmuştur. Varlıklar, tamamlanana kadar hayata gelip giderler. Böyle diyeceğimi sanıyorsun, değil mi? Tekâmül ne demek, biliyor musun? Olgunlaşma, demek. Evrim, demek. Peki, bunların ne olduğunu biliyor musun? Söyleyeyim: Olgunlaşma, kimseye ve hiçbir şeye güvenmemeyi öğrenmektir. Evrimse, boş bir ağızla doğup, gerektiğinde insan eti yiyecek kadar keskin dişlere kavuşmaktır
Halk dediğin, olabilecekken, özgür olmak istemeyen, çektiği aptal acılara aptal zevkler sayesinde katlanan ve bütün sosyal anlaşmalara uyan bir mahluktur. Koyunlar sürüsü ve çobanlar sürüsüdür. Onun ötesindeyse bireyler vardır. Bireyin halka duyduğu nefret daim olmalıdır...
"harp sanatı" kelimeleri geçer. Evet, bir sanat! Belki de en doğrusu bu. Çünkü sanat da askerlik gibi ilhamını ölümden alır. Ancak bazen asker delirir ve "Yalvarırım, ölmemi emret komutanım!" der. Çünkü deliren asker için en sağlıklı terhis biçimi, ölümdür. Bense emret gideyim, diyordum içimden. Emret, yok olayım!