Nûhat Çimen
@_nuhat_cimen
𒀭
Xwendekar
Lîsans
Kabûs
Mêrdîn, 3 Mart
25 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Binlerce yıldır insanlar, aynı şeyleri söyleyip aynı şekilde çiftleşmiş, çocukken aynı tutulmaları, aynı aşkları yaşamışlar. Hayat baştan sona gülünç bir hikâye, inanılması güç, ahmakça bir efsane değil mi?! Ben de kendi hikâyemi yazmıyor muydum, hikâye bir kaçış yolu değil midir: ümitsiz arzulara, ulaşılamayan arzulara, her hikâye anlatanın, kendisine miras kalan, sınırlı ruh dünyasına bağlı kalarak tasavvur ettiği arzulara… Keşke Çocukluğumdaki gibi her şeyden habersiz, usulca uyuyabilseydim. Tasasız, rahat bir uykuya dalabilseydim.”
“Ömrüm, odamın dört duvarı arasında, düşüncelerin ve hayatımın etrafını çeviren surlar ortasında, mum gibi azar azar eriyip bitiyordu. Hayır hayır, öyle değil! Bir oduna benziyor ömrüm; ocaktan düşmüş, diğer odunların ateşiyle yanıp kömürleşmiş bir oduna; fakat ne tam olarak yanmış ne de olduğu gibi kalmış; diğerlerinin dumanıyla, solluğuyla boğulmuş.”
“Bütünüyle inanıp ikna olduğum hiçbir şey yok. Birbiriyle çelişen onca şeyi görmekten, onca söz duymaktan bıktım. Gözlerim; eşyanın, ardında ruhu gizleyen, sert, ince bir kabuğu andıran yüzeyinde dolanıp durmaktan yoruldu.”
“Kendimi unutma uykusuna bırakmayı istiyordum, bütün kalbimle arzu ediyordum bunu. Keşke unutmak mümkün olsaydı, unutma hali devam edebilseydi! Kapanmakta olan gözlerim, uykunun ötesindeki mutlak hiçliğe ulaşabilseydi ve varlığımı hissedemez olsaydım! Keşke mümkün olsaydı da bir mürekkep lekesinde, bir ezgide ya da rengârenk bir ışık huzmesinde eriyip dağılısaydı bütün varlığım ve sonra dalgalar ve şekiller öylesine büyüyüp hızlansalardı ki tümden yok olup gitseler, görünmez olsalardı. İşte o zaman arzum gerçekleşmiş olurdu.”