"Üzgün değilim fakat içimdeki hiçliği anlatamamak ne yorucu. Hiç bir şeye sahip değilim fakat her şeyin bana ait bir yanı var gibi. Dolup taşan ve sahip olmadığım fakat bana aitmiş gibi gelen her şeyi ardımda bırakıp kapıyı çarpıp çıkmışım da kapıdan attığım ilk adımda düşmüşüm sanki. Tüm bu anlattıklarıma rağmen anlaşılamamak, beni anladıklarını sanmaları ve onlara beni anlamadıklarını söylesem de anlamayacak olmaları ne acı..."
Hayal kurmayı özlüyorum. Özlemek günden güne insanın içini çürütürmüş gibi. Özlüyorum işte. Geceleri sensizliğin acısını çekmek daha zor. Nedendir bilmiyorum ama sensizlik geceleri dayanılmaz oluyor. Sabah her şey daha kolay sanki. Kabullenmişim gibi açıyorum gözlerimi. Saatler geçtikçe kalbim patlar gibi oluyor. En çok gece olunca özlüyorum. Gece insanın yalnızlığını yüzüne yüzüne vuruyor. Gece insanı kalbinden bıçaklıyor, katiyen öldürmüyor...