Düşünceli bir edayla şu sözleri söylerken gözleri ışıl ışıl parlıyordu: "Seninle yeniden karşılaşacağız ve bu kez insan bedenleri yükümüzden kurtulmuş olacağız."
Birini tamamen tanımak, mümkün değildi. Binlerce duyguyu, binlerce anıyı, binlerce görüntüyü kontrolsüzce zihnimizde saklıyor, hiçbirinin farkında bile olmuyorduk Kendimiz bile, bildiğimiz ve hissettiğimiz çoğu şeyin farkında değilken bir başkasını nasıl tamamen tanıyabilirdi ki bizi?