Belâ geldi mi, sanki ilahi duyguların sönüyor ve sen çırpınıyorsun. Allah’ı yalnız iyilik içinde mi anacaksın? Belâ karşısında dağ gibi olmalısın. Allah sevgisi o zaman belli olur. Bu duygudan mahrumsan, hiçsin. Bu yol, içi bozukları hemen açığa çıkarır. En ufak bir değişik hal, iç alemi perişan etmeye yeter.
Kader başa geldiği zaman, gönderene kafa tutmak, inancı öldürür; tevhid nurunu söndürür; tevekkül ve İhlası yok eder. İman sahibinin kalbi, “niçin ve neden oldu”, gibi sözleri bilmez. Hatta “şundan veya bundan oldu”, gibi yersiz lafları da dile getirmez. Bildiği tek şey vardır, o da: “Baş üstüne, hoşgeldi; sefalar getirdi” diye karşılamaktır.