Ey kabına sığmayan kırlar!
Ey kabuğunda can çekişen kent!
Kimsenin efendisi değilsin kırlarda Kendinin bile
Her şeyin kölesisin şehirlerde
Kendinin bile!
Sayfa 200
Saçlarınla rüzgarda
Tel tel savrulmaktayım
Gözlerin buluştuğunda gözlerimle
Yanıp kavrulmaktayım.
Sayfa 194
İnsan korkak olduğu için kibarlık eder derdi babam. Doğru biraz. İnsan ya korkak olduğu için kibardır, ya da kibar olduğu için korkak. Ben kıramam. Hiç kimseyi. Kendi kemiklerimden başka hiçbir şeyi.
Sayfa 59
