Daha konuşacaktı, ağlamamak için sustu. Boğazına bir yumruk tıkanmış, ağır, soluk aldırmaz, bastırıyor. Kendini tutuyor, çözülmemek, ağlamamak için dudaklarını kanatırcasına ısırıyor. Gözleri dolu dolu, akamayan yaşlar gözlerini yakıyor.
Kendinden vazgeç
Ölsem yitsem bile, kemiklerim bile unutmaz yaptığım kötülüğü. Ben kötü, kötü bir adamım. Şahin kadar taş düşsün başıma.
Yüreğinde bir acı, kendi kendini küçük görme, aşağılama, dayanılmaz bir yalnızlık, çaresizlik. Kendini tutmasa ağlayacaktı.
Bu endişe içinde gün kuşluk oldu.
Ahmet kaya rica ederim
İnsan soyunun kendi kendine, sularla, dağlarla, seslerle, ağıtla, sevinçle, ulu yıldızlarla oluşturduğu, doğayı iliklerine kadar bellemiş kavramış, sevmiş, onu bir parça, dost bilmiş, gelenek olmuş sesi... Türküsü, insanın insana davranışının en incesi...