Bu dünyanın ve insan urkanın ötesinde görünmeyen başka bir donya, bir rullar âlemi var, o dünya etrafımızda, her yerde, o ruhlar hep bizi izliyor, çünkü görevleri bizi koruyup kollamak acı ve utanç içinde ölsek de, hakaretler her yanımızdan bizi vursa da, nefret bizi ezip geçse de melekler çektiğimiz eziyeti görür, masumiyetimizi anlar.
"Bütün dünya senden nefret edip lanetli olduğuna inansa bile, kendi vicdanın sağlam oldukça ve seni suçla madan akladıkça hiçbir zaman arkadaşsız kalmayacaksın."
"Hayır, kendim hakkında iyi düşünmem gerektiğini biliyorum ama bu yeterli değil, başkaları beni sevmezse ölmeyi yeğlerim - yapayalnız ve nefret edilen birisi olmaya dayanamam Helen
onları memnun etmek için ne yaparsam yapayım ısrarla beni sevmeyen insanları ben de sevmemeliyim, beni adaletsizce cezalandıranlara karşı koymalıyım. Bu bana şefkat gösterenleri sevmem ya da hak ettiğimde cezaya sesimi çıkarmamam kadar doğal bir şey."
Benim dikkatim durmadan dağılır; Miss Scatcherds dinleyip söylediklerini dikkatle kafama yazmam gerekirken bir anda sesini duymamaya başlıyorum; bir çeşit rüyaya dalıyorum. Bazen Northumberland'da olduğumu, etrafımda duyduğum seslerin ise Deepden'de evimizin yakınında akan küçük dereden geldiğini düşünüyorum ve sonra cevap verme sırası bana geldiğinde birisinin beni uyandırması gerekiyor;