"... seni özleyince ilmeği kaçıyor hayatımın, seni özlemek saklambaç oynarken beni saklandığım yerde unutmuşlar gibi bi his, bir kuş yuvası düşüyor yere seni özleyince içimde, annemin porselen takımları kırılıyor, kardeşim hastalanıyor, bütün aynalar yirmi kilo fazla gösteriyor midem bulanıyor seni özleyince.seni özlemek en sevdiğim şiir sanki hiç yazılmamış gibi hissettiriyor. seni özleyince kâkülümü yamuk kesiyorum. mustafa kutlu bir daha kitap yazmayacakmıș gibi hissediyorum... "
Tuğba Karademir
Bağırmaksa bağırdım, ağlamaksa ağladım zafer. Uykusuz kaldım, aç kaldım, aptal gibi çok ağır ilaçlar da aldım. İntihara kalkışmadım ama sabah akşam hiç durmadan tasarladım. Yetmedi mi?
Her şeyi her şeyi unuttum tarihler hedefler amaçlar verdiğim sözler, nereye ne zaman nasıl gidecektim unuttum ne yapacaktım ne oldu ne bitti hepsi, hepsi. Yetmedi mi?
İhtiyarladım çirkinledim kimse beni sevmesin istedim. İş aradım kaç kere buldum hiçbirine başlamadım. Saçlarım korkunç uzadı, cildim soldu, gözlerimin feri söndü Zafer. Daha Yetmedi mi?..
Berûz, Tuğba Karademir