Seda
@_seda
Diller tutucudur, arşivlerini daima yanlarında taşırlar ve güncellenmekten nefret ederler.
Reklam
'İnsanlar, insanlar için
hazırlamışlardı bu yazgıyı' diye bir giriş cümlesi-dizesi ile başlıyor kitap. 8 hikayeden oluşuyor fakat maalesef hikaye diyemiyoruz çünkü gerçeklikleriyle öyle büyüyorlar ki yüzümüze çarpıyor kitap sayfaları. Özellikle ilk 'hikaye' ile ürperiyor; hayır bu gerçek olamaz, lütfen bu gerçek olmasın diyorsunuz. Kitabı okursanız kısa sürede bitireceğinize eminim fakat yarattığı duygularla başa çıkmak bir hayli uzun zaman alacaktır. Tabii unutma çağında olduğumuz için belki de etkilemez...
Çünkü bir polise bildiği ya da bildiğini ileri sürdüğü şeyi nasıl bildiğini sormak bana zaman kaybı gibi gelir, İyi söylediniz, evet bayım, tanrılara da her şeyi nasıl bildiklerini, her yerde nasıl hazır ve nazır bulunduklarını ve her şeye nasıl muktedir olduklarını kimse sormaz, Polislerin tanrı olduğunu söylemeyin bana, Bizler az çok onların yeryüzündeki mütevazı temsilcileriyiz, sayın doktor, Ben bu temsilcilerin kiliseler ve ruhbanlar olduğunu sanıyordum, Kiliseler ve ruhbanlar sadece ikinci hattadırlar.
Kelimelerin yerlerini değiştirmek çoğu kez anlamı değiştirmek demektir, fakat bunlar, yani kelimeler, tek tek ele alındıklarında, fiziksel olarak, eğer böyle ifade edebilirsem, geçmişteki hallerini devam ettirirler
Bildiğimiz gibi, insan soyunda bencil kaprisler, oyalayıcı numaralar, kolay duygusallıklara haince çağrılar, aldatıcı ayartma manevraları hiç eksik olmasa da hayranlık verici feragatlere de yer vardir, bizler bütün bunlarda, övgüye değer bu ve diğer feragat tavırlarında ısrarcı olursak, yaratılışın anıtsal projesindeki kendi küçük payımızı büyüterek gerçekleştirebileceğimizi hâlâ düşünme imkânı bulabiliriz.